چهارمین نشست از سلسله نشستهای «علوم شناختی و جنگ» برگزار شد.
به همّت گروه زبانشناسی شناختیِ انجمن علوم و فناوریهای شناختی ایران و با همکاری انجمن علمی دانشجویی مغز و شناخت دانشگاه شهید بهشتی، نشست چهارم از سلسله نشستهای «علوم شناختی و جنگ» با سخنرانی، جناب آقای دکتر حمیدرضا نقوی (روانپزشک و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران) و به مدیریت جلسه جناب آقای حسین بیناییراد (پژوهشگر دکتری زبانشناسی شناختی) برگزار شد.
در این جلسه، اعضای گروه زبانشناسی شناختی در سالن سمینار پژوهشکده علوم شناختی و مغز دانشگاه شهید بهشتی گِرد هم آمدند و سایر شرکت کنندگان به صورت برخط شرکت کردند. دکتر نقوی در سخنرانی خود با عنوان «علم شناخت به مثابه دانش رهاییبخش» به وجود شکافی عمیق بین دو جنبه از شناخت یکی به عنوان امری عینی، و دیگری به عنوان امری ذهنی در انسان اشاره کردند. ایشان بیان کردند متأسفانه کشورهای به ظاهر پيشرفته جهان در مقام حکمران، با رهبرانی با منطقی ابتدایی و تنزل یافته نظام سیاسی آن کشور را راهبری میکنند و صرفا توجه خود را معطوف به فرآیندهای شناختی به عنوان امری عینی کردهاند و این همان رویکرد رفتارگرایانه قبل از انقلاب شناختی است.
دکتر نقوی به ضرورت توجه به جهان به صورت نظامی پیچیده و یکپارچه اشاره کردند و بیان کردند ذهن آگاهی در گرو درک معنای خوشایندی و ناخوشایندی در کنار یکدیگر است. ایشان بیان کردند که امور انسانی با امور معنادار توصیف میشوند و این معناهای مختلف بر اساس ویژگیهای سازماندهی شان در فرآیند رشد در جهان طبیعی شکل گرفته و به هیچ وجه قراردادی نیستند. علاوه براین، معنا در مغزی با چارچوبی یکپارچه ایجاد میشود و گاهی این معناها از روی هم و در تقابل با یکدیگر ساخته میشوند. در بخش پایانی نشست نیز، جلسه پرسش و پاسخ با مشارکت حاضران و سخنران برگزار شد که به تبیین بیشتر مباحث مطرحشده و واکاوی مسئله معنا در مغز، به ویژه با توجه به رویکرد معناشناسی شناختی و مثالهایی از اختلال معنا در بیمارانی با آسیبهای مغزی و اختلالات روانی پرداختند.
